Overig

Vandaag komt de olieboer. De olie gestookte CV had aardig wat verbruikt in de afgelopen koude periode. Ik had al flink wat sneeuw moeten ruimen terwijl op 20 minuten rijden al geen wit meer te bekennen was. Maar vandaag konden we even van het zonnetje genieten We zaten op het bankje voor het huis. De zon lijkt meer warmte af te stralen op deze bijna 600m hoge heuvel in de Eifel.

Grappig we gingen zometeen ‘bunkeren’. Zo noemde we dat vroeger als mijn vader met het schip olie ging laden bij een bunkerstation. Alleen nu was er een tankwagen naar ons toe gekomen. De slang werd aangesloten. En de tank werd bijgevuld. We moesten contant afrekenen omdat we een nieuwe klant waren. “Moeten we een fooitje geven?” riep ik naar Cindy die het geld binnen pakte. Eigenlijk was het geen vraag. Het was met de paplepel ingegoten en later had ik het zelf ondervonden. Geld moet je doorgeven. Cindy drukte me de enveloppe met geld en wat extra’s in mijn handen en ging weer in het zonnetje zitten. Ik maakte nog een praatje en rekende af. Zwaaide de man met de tankwagen uit en ging weer bij Cindy zitten. “Je had je gezicht moeten zien”, zei Cindy. “Wat bedoel je”, vroeg  ik. “Toen je dat fooitje gaf”, zei Cindy. “Die man was blij en verrast, maar jij was nog veel blijer.” Ja, daar wordt ik inderdaad blij van, Als ik iets kan geven. Als ik iemand kan verrassen. Cindy trouwens ook. We zijn natuurlijk ook blij als we iets krijgen.

Ik weet niet hoe het werkt maar mijn /onze ervaring is als je iets geeft, krijg je vaak via een andere weg het meervoudige terug.

Onder het mom van durf te vragen mailde ik een aantal relaties of ze misschien Elektriciteitskabel wilde doneren. Rens, een oud collega uit mijn scheepselektro tijd vroeg wat ik precies nodig dacht te hebben. Even later kreeg ik een email dat alles wat ik wilde hebben klaar lag bij Helmacab. Dit is het bedrijf dat hij met twee partners heeft overgenomen. Wat een mooi bedrijf zeg, ik keek mijn ogen uit. Ook vond ik het geweldig om even bij te kletsen.

Wout van Wijnen, mijn vroegere baas reageerde ook. Wout was niet alleen mijn baas maar ook de jongen waar ik op het schippersinternaat het bed mee deelde. Ja, het stapelbed wel te verstaan. 😀 Hij had contact opgenomen met Werkina Werkendam en daar kon ik ook nog eens twee haspels kabel ophalen. Super toch?

We zijn zo blij met wat we allemaal al hebben gekregen. Zo lieten de vorige eigenaressen 3100 liter in de olietank en een heel groot gedeelte van de huisraad achter. Waaronder prachtige oude bedden en kasten. Vele mensen doneerde geld en spullen. Anja de Man zamelde van alles in en spoorde anderen aan om dit ook te doen. “Ohja en koop ook maar wat nieuws zei ze tegen haar vriendinnen”. De firma Sygo die al heel veel goed werk voor de mensen in Oeganda doet namen een gesponsord product af en doneerde meer dan het gevraagde sponsor bedrag. Ik hoop dat ze net als ik met de olie boer nog blijer waren als gever dan de ontvanger. Want dan weet ik dat ze heel, heel erg blij waren.

Namens Cindy Rob (en indirect de ouders), nogmaals hartelijk dank allemaal.

“Maar hoe ver zijn jullie nu” is nog steeds de veel gestelde vraag.Wat hebben we weer allemaal beleefd.

Zoals gezegd was het vooral erg koud. Soms voelde ik me net John Snow van de Serie Game of Thrones. Alleen had er niemand ” Winter is coming” gezegd.

Maar van hard werken word je warm. Samen met mijn broer hebben we de riolering in de gemeenschapsruimte gemaakt. Hiervoor moesten we beton wegbreken, slijpen en geulen graven en de buizen op maat maken. Het graven is hier heel anders dan in Nederland. Ik denk dat de verhouding grond en stenen 1:1 is. d.w.z. bij iedere schep die je in de grond steekt stuit je op stenen. Maar toen mijn broer naar Nederland vertrok lagen alle buizen er in. (Foto) Later bleek dat de buizen 8 cm lager moesten komen te liggen. Dus alles er weer uitgehaald en graven maar weer. Hiervoor gebruikte ik wel mijn zelf gemaakte geulen schep.

Terwijl Cindy een weekje naar Nederland ging om haar zus te helpen die geopereerd was kwam een vriendin uit mijn Mastermind groep logeren om voor mij te koken zodat ik lekker kon graven/doorwerken. In deze week ontdekte ik dat ik Cindy toch wel erg miste en heel graag met haar oud wil worden. Een man weet niet wat hij mist, een man weet niet wat hij mist, maar als ze er niet is, weet een man pas wat hij mist.  zingt Huub van der Lubbe van de Dijk, en dat klopt.

 

 

 

 

Mijn vriendin Carla vroeg me of ik er wel eens over nagedacht had over een €5000,- schilderij. Hoe zou een schilderij er nu uitzien als hij dat moet kosten. Nee dat had ik nog niet. Maar nu laat het me niet meer los. Ik weet het, ik moet over hele andere dingen na denken. Over waar de geschonken kabels moeten komen. Hoe de zitbank met verwarming in de zitkuil ga maken, hoe ik daar de vloerverwarming in verwerkt krijg. Maar als ik zo’n schilderij zou maken en verkopen dan zouden we weer wat extra geld hebben. Want zonder baan gaat er alleen maar geld uit natuurlijk. Twee vliegen in 1 klap. Waar ik vooral aan denk is, hoe mooi het schilderij zou worden. De elementen waar ik al zo lang in mijn hoofd mee rond loop. Die zou ik allemaal in dit schilderij kunnen verwerken. Het wordt een super schilderij. Mijn nieuwe stijl word steeds duidelijker. Nog een paar vragen heb ik wel. Zal ik een fictief gezicht gebruiken, of die van een model, of een bekende persoon, of zal ik een oproep plaatsen dan heb ik misschien ook gelijk een afnemer. Of toch zelf een gezicht verzinnen want dit wil ik al zo lang, maar ben ik er aan toe? Ach, ik kan nog even verzinnen, eerst moet ik het schilderij voor de ouders van Quinty gaan maken. Die gaat ook heel mooi worden en misschien kan ik wel één van de elementen in hun schilderij gebruiken…

Nadat ik Cindy weer uit Nederland had opgehaald hebben we voornamelijk binnen in het woonhuis geklust. Cindy had bedacht dat we alvast een paar kamers kunnen verhuren dus daar zette we de puntje voor op de i. Dat vond ik niet erg want het was echt koud in de stal en ik mocht weer een paar mooie lampen maken. Ik gebruikte een mooi stuk drijfhout uit Dordrecht en combineerde dit met een kapotte waterkraan uit de stal. En voilà daar had ik een lamp voor in de badkamer.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Van oude verroeste bouten en een ander stuk drijfhout maakte ik een rekje waar de gasten straks hun handdoek kunnen hangen. Lekker Crea Bea.

Retro badkamer klaar, check. Slaapkamers klaar, check. Trap netjes in de white-wash. Tijdelijke knusse woonkamer klaar, check. Verhuren maar. Kijk hier eens op AirBnB Een oud collega van Cindy heeft zich al gemeld en die wil ook graag een schildercursus tijdens haar verblijf. Natuurlijk regelen we dat. 😊

 

 

 

Maandag 9-4-2016 zijn ze begonnen om het nieuwe dak van de gemeenschappelijke ruimte te maken. Een dak met 12cm isolatie, “Winter is coming” Maar gelukkig eerst nog even voorjaar en zomer, laat de zon en de gasten maar komen.

Volg ons door je naam en email achter te laten en je ontvangt de gratis Stress Reducer
Deel dit blog via:

9 Reacties

    • Jou reactie zie ik als een groot compliment, komende van zo’n getalenteerde schrijfster.

  1. Zooh ziet er al mooi uit, tof om te zien dat jullie zo vooruit gaan. Ik ben het helemaal met je eens dat geven iets moois is! Veel mensen vergeten dat…
    Veel succes!

    • Hoi Dick, ik herinner me mijn eerste ontmoeting met jou. Je leende zonder aarzelen je ezel uit aan een onbekende op een beurs in Rotterdam. Ben benieuwd of je die nog terug hebt gezien.

    • Maar die winter is hier wel een beetje koud. We zitten hier bijna 600 meter hoog en iedere 100 meter is het 1 graad kouder heb ik me laten vertellen. Fotografeer je zelf?

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Verwijder formulierPlaats reactie